[SF]...Dreadful...#JunSeung
posted on 19 Feb 2012 18:52 by kwnjaii... Dreadful....
คำเตือน
นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหาที่รุนแรงซึ่งจัดว่าแรงมาก
จิตใจไม่แข็งแรงพอ กรุณา กด X ค่ะ
เราเตือนคุณแล้ว!!!!!!!!!!!!!!!
PS :
ก่อนอื่น!! ฟิคเรื่องนี้สำหรับน้องสาวที่น่ารัก และเค้าก็รักมากนะคะ
ขอบคุณสำหรับหลายๆอย่างที่ทำให้เค้า
ขอบคุณความรู้สึกดีๆที่มอบให้เค้า เค้ารักเธอนะ ^^
รักนะคะน้องทีม ^^
-----------------------------
---------------------
-----------
---
กึกกึก~~
เสียงกุกกักทำให้คนที่นั่งอยู่ในห้องถึงกับผวา ร่างบางสั่นระริกพลางยกขาขึ้นมากอดตัวเอง
กุกกัก~~
ลูกบิดประตูถูกหมุนจนขยับไปมา ร่างบางหลับตานิ่ง กลั้นหายใจราวกับอยากจะให้หยุดหายใจไปเสียตรงนั้น
"คิดถึงฉันไหม? " เสียงแหบพร่าเอ่ยถาม
แต่ร่างบางไม่สามารถรู้ได้เลยว่าอีกคนแสดงสีหน้าแบบไหนเพราะความมืดภายในห้อง
"เงียบ...?" ชายหนุ่มเอ่ยอีกครั้ง เงาตะคุ่มกำลังเดินเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อยๆ
"ฉันถามก็ตอบมา!!!!!!" เสียงที่ตวาดดังลั่นทำให้ร่างบางสะดุ้งเฮือก
หยาดน้ำพร่ามัวเต็มดวงตากลมจนน่าสงสาร ไหล่บางสั่นระริกจนกลัวว่าเป็นอะไรไปเสียตรงนั้น
"จางฮยอนซึง!!!!" ไม่เพียงแค่เรียกชื่อ แต่กลับกระโจนเข้าหาโดยเร็ว
แต่ร่างบางก็เร็วกว่าเพราะเวลานี้ของทุกๆวันจะมีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า
แต่ฮยอนซึงคงจะลืมไปว่าโซ่ตรวนที่ติดอยู่ที่ข้อเท้าก็ไม่สามารถทำให้หนีไปไหนได้เช่นกัน
"อ๊ากก!!!" ร่างบางกรีดร้องเมื่อโซ่ตรวนที่รัดข้อเท้าทำให้เขาล้มลงที่พื้นห้อง
ความเจ็บจี๊ดที่ข้อเท้าจากการรัดของโซ่ทำให้อยากจะตายไปเสียตรงนั้น
"ก็รู้ว่าหนีไปไหนไม่ได้ก็ยังจะหนี" ชายหนุ่มส่ายหัวเบาๆ ก่อนจะก้มลงเก็บปรอยผมคนสวยทัดหู
"ฮึก..." เสียงที่น่าอายเอ่ยออกมาทำให้ชายหนุ่มจุดยิ้ม
"อย่าร้องสิ คนดี" นิ้วเรียวลากไล้ไปตามหยดน้ำตา ก่อนจะปาดออกเบาๆ
"ขอร้องล่ะจุนฮยอง นายอย่าทำกับฉันแบบนี้ ฉันไหว้ล่ะนะ" ใบหน้าหวานที่เซียวซีดช่างน่าสงสารเสียเหลือเกิน
"ฉันจะทำอย่างนั้นได้ยังไง ฉันรักนายนะ นายต้องอยู่กับฉันสิ" จุนฮยองยิ้มกว้างจนร่างบางต้องถดตัวหนี
"ไม่ใช่!! นายไม่ได้รักฉัน นายมันโรคจิต!!" ร่างบางตะคอกลั่น
เพลี้ยะ!!!
เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังลั่น เมื่อฝ่ามือหนาฟาดลงที่แก้มเนียน
รอยเก่ายังไม่ทันหาย รอยใหม่ก็เกิดขึ้นอีก ฮยอนซึงเช็ดเลือดออกจากมุมปาก
ดวงตากลมตวัดมองคนตรงหน้าแต่เพราะความมืดจึงทำให้ชายหนุ่มไม่ได้เห็นสายตาที่แค้นเคือง
พลั่ก!!
แรงกระชากและเหวี่ยงลงเตียงทำให้ร่างบางถึงกับจุก แม้เตียงนอนจะนุ่ม
แต่เพราะแรงมหาศาลของจุนฮยองมันก็ทำให้เจ็บไม่ต่างกัน
"นายก็ชอบฉันไม่ใช่หรือไง? นายไม่ชอบแบบนี้หรอกเหรอ?"
จุนฮยองเดินไปจุดเทียนหอมที่มุมห้อง แสงสีส้มริบหรี่ทำให้ห้องนี้สว่างขึ้นมาทันที
"ไม่!! ฉันชอบจุนฮยองที่เป็นคนปกติ ไม่ใช่จุนฮยองโรคจิตอย่างนาย!"
ก็รู้ว่าพูดไปรั้งแต่จะทำให้อีกคนโกรธ แต่ฮยอนซึงก็ยังจะพูด
พรึ่บ!!
"อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกก" ฮยอนซึงกรีดร้องลั่น
"นายก็ชอบฉันไม่ใช่หรือไง? นายไม่ชอบแบบนี้หรอกเหรอ?"
จุนฮยองเดินไปจุดเทียนหอมที่มุมห้อง แสงสีส้มริบหรี่ทำให้ห้องนี้สว่างขึ้นมาทันที
"ไม่!! ฉันชอบจุนฮยองที่เป็นคนปกติ ไม่ใช่จุนฮยองโรคจิตอย่างนาย!"
ก็รู้ว่าพูดไปรั้งแต่จะทำให้อีกคนโกรธ แต่ฮยอนซึงก็ยังจะพูด
พรึ่บ!!
"อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกก" ฮยอนซึงกรีดร้องลั่น
ร่างทั้งร่างดิ้นพล่านเมื่อเทียนหอมที่เริ่มละลายถูกสาดมาอย่างไม่ใยดี
"นายชอบความเจ็บปวดไม่ใช่เหรอ??" จุนฮยองแค่นยิ้มก่อนจะวางเทียนไว้ที่เดิม
"นายมันบ้า ยงจุนฮยอง!!" ร่างบางตะคอกลั่น
"นายชอบความเจ็บปวดไม่ใช่เหรอ??" จุนฮยองแค่นยิ้มก่อนจะวางเทียนไว้ที่เดิม
"นายมันบ้า ยงจุนฮยอง!!" ร่างบางตะคอกลั่น
ความเจ็บแสบจากน้ำตาเทียนที่โดนท่อนแขนทำให้อยากจะร้องไห้ออกมา
"หึหึ!" จุนฮยองสาวเท้าเข้ามาหาร่างบางจนถึงตัว แม้ฮยอนซึงจะถอยหนี
"หึหึ!" จุนฮยองสาวเท้าเข้ามาหาร่างบางจนถึงตัว แม้ฮยอนซึงจะถอยหนี
แต่พอติดกับหัวเตียงก็ไม่สามารถหนีไปไหนได้อีก
"อย่าปากดีกับฉัน" จุนฮยองกดเสียงต่ำ มือหนาบีบกรามของอีกคนจนแทบแตกออกเป็นเสี่ยงๆ
"อื้อ!" ไม่ทันได้พูดอะไร จุนฮยองก็ก้มลงครอบครองกลีบปากบาง
มือหนาที่บีบอยู่ที่กรามเลื่อนไปบีบแก้มจนร่างสูงสามารถแทรกลิ้นเข้าไปได้
จุนฮยองควานหาทุกพื้นที่ในปากราวกับว่าของสิ่งนั้นเป็นน้ำผึ้งชั้นดี
แต่ความรุนแรงแบบนี้กำลังทำให้ฮยอนซึงอยากจะคลื่นไส้
ลิ้นที่ดึงดุลลึกเข้าไปจนจะถึงลิ้นไก่ ทำให้อยากร่างบางจะสำรอกออกมา
"อื้ม" เสียงครางพอใจของจุนฮยองกำลังทำให้ฮยอนซึงรังเกียจ
ไม่รู้ว่าตัวเองเคยชอบคนๆนี้ไปได้ยังไง นึกแล้วก็ขยะแขยงตัวเองจริงๆ
ตลอดสี่ปีในรั้วมหาวิทยาลัย ใช่ว่าฮยอนซึงจะไม่มีคนสนใจเสียเมื่อไหร่
"อย่าปากดีกับฉัน" จุนฮยองกดเสียงต่ำ มือหนาบีบกรามของอีกคนจนแทบแตกออกเป็นเสี่ยงๆ
"อื้อ!" ไม่ทันได้พูดอะไร จุนฮยองก็ก้มลงครอบครองกลีบปากบาง
มือหนาที่บีบอยู่ที่กรามเลื่อนไปบีบแก้มจนร่างสูงสามารถแทรกลิ้นเข้าไปได้
จุนฮยองควานหาทุกพื้นที่ในปากราวกับว่าของสิ่งนั้นเป็นน้ำผึ้งชั้นดี
แต่ความรุนแรงแบบนี้กำลังทำให้ฮยอนซึงอยากจะคลื่นไส้
ลิ้นที่ดึงดุลลึกเข้าไปจนจะถึงลิ้นไก่ ทำให้อยากร่างบางจะสำรอกออกมา
"อื้ม" เสียงครางพอใจของจุนฮยองกำลังทำให้ฮยอนซึงรังเกียจ
ไม่รู้ว่าตัวเองเคยชอบคนๆนี้ไปได้ยังไง นึกแล้วก็ขยะแขยงตัวเองจริงๆ
ตลอดสี่ปีในรั้วมหาวิทยาลัย ใช่ว่าฮยอนซึงจะไม่มีคนสนใจเสียเมื่อไหร่
แต่มันเยอะจนเลือกไม่ถูกเสียด้วยซ้ำ แต่เพราะร่างบางมีคนที่อยู่ในหัวใจแล้ว จึงไม่ตอบรับใครสักคน
จุนฮยองคือผู้ชายที่เพียบพร้อมทั้งหน้าตาและฐานะ
จุนฮยองคือผู้ชายที่เพียบพร้อมทั้งหน้าตาและฐานะ
แค่เพียงเอ่ยชื่อใครๆ ก็ต้องรู้จักในความหรูหรารสนิยมดีของชายหนุ่ม
อีกทั้งยังเป็นคนอัธยาศัยดี เข้ากับคนง่าย
อีกทั้งยังเป็นคนอัธยาศัยดี เข้ากับคนง่าย
และนั่นก็ทำให้ฮยอนซึงตกหลุมรักไปเต็มๆ มารู้ตัวอีกทีก็ถอนตัวไม่ขึ้นเสียแล้ว
วันจบการศึกษา เป็นวันที่ร่างบางกล้าที่จะสารภาพรักออกไป ในใจก็ยังแอบกลัวว่าถ้าโดนปฏิเสธล่ะ?
แต่คนอย่างจางฮยอนซึงเสียอย่าง ต้องเจ็บถึงจะรู้สึก!!
แต่คนอย่างจางฮยอนซึงเสียอย่าง ต้องเจ็บถึงจะรู้สึก!!
แต่ใครจะคาดคิดว่าการที่ฮยอนซึงบอกรักวันนั้นจะทำให้จุนฮยองขอเป็นแฟนทันที
แม้แต่ร่างบางที่ไม่ทันได้ตั้งตัวก็ตกใจไม่น้อย คู่รักที่ใครก็คิดว่าเหมาะสม
ใครๆก็อิจฉาในความหล่อของจุนฮยองและความสวยของฮยอนซึงราวกับฮยอนซึงเป็นสาวสวยจัดคนหนึ่ง
แต่คงไม่มีใครรู้ว่าสิ่งเหล่านี้เป็นเพียงเปลือกนอกล้วนๆ
แต่คงไม่มีใครรู้ว่าสิ่งเหล่านี้เป็นเพียงเปลือกนอกล้วนๆ
แม้แต่ตัวฮยอนซึงเองก็ไม่คาดคิดว่าการที่บอกรักออกไปวันนั้น
จะเป็นบ่วงพันธนาการที่รัดตัวเขาให้ติดไว้ในขุมนรกที่หาทางออกไม่เจอ
"อ๊า..." ไม่สามารถเก็บเสียงไว้ได้ เมื่อนิ้วเรียวบดขยี้ตุ่มไตราวกับจะให้แหลกสลายกลายเป็นจุน
"อื้ม..." ลิ้นร้อนลากไล้ โลมเลีย ไปทั่วร่างบาง ฟันสวยของชายหนุ่มกัดยอดอกจนฮยอนซึงดิ้นพล่าน
"อ๊า........" ทุกเสียงที่ออกมาไม่ได้เป็นเสียงครางสักนิด แต่เป็นเสียงที่เจ็บปวดจากการกระทำของอีกคน
เลือดสีสดไหลซึมออกมาจากรอยฟันที่ฝังลงบนผิวเนียน จุนฮยองลากลิ้นกวาดคาวเลือกเข้าปากจนหมด
ไม่รู้ว่านานเท่าไร่ ที่ร่างบางต้องดิ้นเร่าอยู่แบบนี้ ทุกจังหวะที่ควรจะสอดคล้องกลับไม่ได้เป็นไปตามที่ควรจะเป็น
เมื่อชายหนุ่มมักจะรุนแรงเสมอ แม้จะไม่มีอุปกรณ์ที่น่าหวาดเสียว
แต่เพียงเล็บที่ถูกไว้ให้ยาวเล็กน้อยจิกลงที่ผนังช่องแคบ ก็ทำให้ฮยอนซึงกรีดร้องราวกับคนบ้า
"นายยังเร่าร้อนเหมือนเดิมเลย" จุนฮยองกระซิบข้างหูอีกคนเมื่อทิ้งตัวลงทาบทับเพราะหมดแรง
ร่างบางหลับตาแน่น ไม่อยากจะเอ่ยใดๆทั้งสิ้น
จะเป็นบ่วงพันธนาการที่รัดตัวเขาให้ติดไว้ในขุมนรกที่หาทางออกไม่เจอ
"อ๊า..." ไม่สามารถเก็บเสียงไว้ได้ เมื่อนิ้วเรียวบดขยี้ตุ่มไตราวกับจะให้แหลกสลายกลายเป็นจุน
"อื้ม..." ลิ้นร้อนลากไล้ โลมเลีย ไปทั่วร่างบาง ฟันสวยของชายหนุ่มกัดยอดอกจนฮยอนซึงดิ้นพล่าน
"อ๊า........" ทุกเสียงที่ออกมาไม่ได้เป็นเสียงครางสักนิด แต่เป็นเสียงที่เจ็บปวดจากการกระทำของอีกคน
เลือดสีสดไหลซึมออกมาจากรอยฟันที่ฝังลงบนผิวเนียน จุนฮยองลากลิ้นกวาดคาวเลือกเข้าปากจนหมด
ไม่รู้ว่านานเท่าไร่ ที่ร่างบางต้องดิ้นเร่าอยู่แบบนี้ ทุกจังหวะที่ควรจะสอดคล้องกลับไม่ได้เป็นไปตามที่ควรจะเป็น
เมื่อชายหนุ่มมักจะรุนแรงเสมอ แม้จะไม่มีอุปกรณ์ที่น่าหวาดเสียว
แต่เพียงเล็บที่ถูกไว้ให้ยาวเล็กน้อยจิกลงที่ผนังช่องแคบ ก็ทำให้ฮยอนซึงกรีดร้องราวกับคนบ้า
"นายยังเร่าร้อนเหมือนเดิมเลย" จุนฮยองกระซิบข้างหูอีกคนเมื่อทิ้งตัวลงทาบทับเพราะหมดแรง
ร่างบางหลับตาแน่น ไม่อยากจะเอ่ยใดๆทั้งสิ้น
อยากจะถามว่าใช้อะไรคิดว่าเขายังเร่าร้อน เสียงที่ออกมาก็เพราะความเจ็บ
ร่างกายที่ดิ้นเร่าก็เพราะความปวด อีกทั้งแววตาที่เต็มไปด้วยความทรมาน
ไม่มีอะไรบ่งบอกได้เลยว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่เต็มไปด้วยความสุข
ร่างกายที่ดิ้นเร่าก็เพราะความปวด อีกทั้งแววตาที่เต็มไปด้วยความทรมาน
ไม่มีอะไรบ่งบอกได้เลยว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่เต็มไปด้วยความสุข
---------------- Dreadful ----------------------
วันนี้เป็นอีกหนึ่งวันที่ฮยอนซึงไม่มีโอกาสได้เห็นเดือนเห็นตะวัน
แม้ห้องที่อยู่จะเป็นห้องนอนปกติภายในคฤหาสน์หลังใหญ่
แต่กระจกมืดทึบที่กันแสงเข้ามาและไม่สามารถมองเห็นข้างนอกได้
แต่กระจกมืดทึบที่กันแสงเข้ามาและไม่สามารถมองเห็นข้างนอกได้
ก็ทำให้ร่างบางราวกับเป็นคนตาบอดดีๆนี่เอง
ฮยอนซึงปล่อยตัวเองให้จมอยู่กับความคิดของตัวเอง ไม่อยากจะคิดหนี ไม่อยากจะดิ้นรนให้ตัวเองเจ็บปวด
หรือแท้จริงแล้วเขาต่างหากที่ยังตัดใจไปจากที่นี่ไม่ได้ เขายังรักจุนฮยองอยู่!
กึกกึก~
เสียงเดิมที่ทำให้ร่างบางผวา แต่ในวันนี้ร่างบางเลิกที่จะใส่ใจ คิดไว้แล้วว่าจะไม่หนี คิดไว้แล้วว่าจะไม่ดิ้นรนใดๆทั้งสิ้น
กริ๊ก~~
ฮยอนซึงปล่อยตัวเองให้จมอยู่กับความคิดของตัวเอง ไม่อยากจะคิดหนี ไม่อยากจะดิ้นรนให้ตัวเองเจ็บปวด
หรือแท้จริงแล้วเขาต่างหากที่ยังตัดใจไปจากที่นี่ไม่ได้ เขายังรักจุนฮยองอยู่!
กึกกึก~
เสียงเดิมที่ทำให้ร่างบางผวา แต่ในวันนี้ร่างบางเลิกที่จะใส่ใจ คิดไว้แล้วว่าจะไม่หนี คิดไว้แล้วว่าจะไม่ดิ้นรนใดๆทั้งสิ้น
กริ๊ก~~
เพียงไม่นานประตูก็เปิดออก ชายหนุ่มคนเดิมที่รู้อยู่แล้วว่าเป็นใครเดินเข้ามาอย่างเชื่องช้า
แปลกที่วันนี้ไม่มีคำพูด แปลกที่วันนี้ไม่เหมือนทุกวัน
"ฉันจะให้นายไป" ไม่เพียงแค่พูด แต่มือหนายังก้มลงไขกุญแจโซ่ตรวนให้หลุดออก
ร่างบางเบิกตาโพลง แถมหัวใจยังเต้นรัวจนคิดอะไรไม่ออก
"ไปให้ไกล อย่าให้ฉันหานายเจอ"ฟังดูแล้วเสียงช่างเศร้าสร้อย ฮยอนซึงลังเลเล็กน้อย มือบางลูบขาตัวเองเบาๆ
ก่อนจะก้าวลงจากเตียง ขาเรียวสองขาออกก้าวเดินช้าๆ
"ฉันรักนายนะจุนฮยอง แต่ไม่ใช่คนนี้ ไม่ใช่คนที่โรคจิตอย่างนี้!"
พูดจบก็ออกตัววิ่ง แต่เพราะแผลที่เกิดจากโซ่จึงทำให้ลำบาก
พรึ่บ!!
กระจุกผมหนาถูกกระชากด้วยความแรงจนร่างบางหน้าหงาย
"หึ! นายคิดจะไปจากฉันจริงๆด้วย ฉันแค่ลองใจนายว่านายจะไปหรือเปล่า
แต่นายก็เลือกจะทิ้งฉัน ไหนบอกว่ารักฉันไงจางฮยอนซึง!"
เพราะแสงสว่างจากด้านนอกจึงทำให้ร่างบางเห็นใบหน้าของชายหนุ่มชัดเจน แววตาเกรี้ยวกราดทำให้ร่างบางตัวสั่น
"คนอย่างนายมันทรยศ!!" พูดจบก็ออกแรงเหวี่ยงร่างบาง จนคนที่ไม่ทันได้ตั้งตัวอัดเข้ากับกำแพงหนา
อั๊ก!!!
เสียงคล้ายกับอวัยวะส่วนใดในร่างกายกำลังจะช้ำใน
"ในเมื่อนายคิดจะหนีฉันไปแบบนี้ ฉันจะทำให้นายรู้ ว่าคนเลี้ยงไม่เชื่องมันจะได้รับผลกรรมยังไง?"
จุนฮยองเค้นเสียงรอดไรฟัน มือหนากระชากกระจุกผมให้ร่างบางลุกขึ้นมาอีกครั้ง
"ฆ่าฉันเลย ฆ่าฉันให้ตาย" ฮยอนซึงพูดทั้งน้ำตา ไม่มีประโยชน์อะไรที่จะอยู่ต่อไปอีกแล้ว
"หึ!! มันไม่ง่ายไปหน่อยหรือไง??" จุนฮยองแสยะยิ้ม
แปลกที่วันนี้ไม่มีคำพูด แปลกที่วันนี้ไม่เหมือนทุกวัน
"ฉันจะให้นายไป" ไม่เพียงแค่พูด แต่มือหนายังก้มลงไขกุญแจโซ่ตรวนให้หลุดออก
ร่างบางเบิกตาโพลง แถมหัวใจยังเต้นรัวจนคิดอะไรไม่ออก
"ไปให้ไกล อย่าให้ฉันหานายเจอ"ฟังดูแล้วเสียงช่างเศร้าสร้อย ฮยอนซึงลังเลเล็กน้อย มือบางลูบขาตัวเองเบาๆ
ก่อนจะก้าวลงจากเตียง ขาเรียวสองขาออกก้าวเดินช้าๆ
"ฉันรักนายนะจุนฮยอง แต่ไม่ใช่คนนี้ ไม่ใช่คนที่โรคจิตอย่างนี้!"
พูดจบก็ออกตัววิ่ง แต่เพราะแผลที่เกิดจากโซ่จึงทำให้ลำบาก
พรึ่บ!!
กระจุกผมหนาถูกกระชากด้วยความแรงจนร่างบางหน้าหงาย
"หึ! นายคิดจะไปจากฉันจริงๆด้วย ฉันแค่ลองใจนายว่านายจะไปหรือเปล่า
แต่นายก็เลือกจะทิ้งฉัน ไหนบอกว่ารักฉันไงจางฮยอนซึง!"
เพราะแสงสว่างจากด้านนอกจึงทำให้ร่างบางเห็นใบหน้าของชายหนุ่มชัดเจน แววตาเกรี้ยวกราดทำให้ร่างบางตัวสั่น
"คนอย่างนายมันทรยศ!!" พูดจบก็ออกแรงเหวี่ยงร่างบาง จนคนที่ไม่ทันได้ตั้งตัวอัดเข้ากับกำแพงหนา
อั๊ก!!!
เสียงคล้ายกับอวัยวะส่วนใดในร่างกายกำลังจะช้ำใน
"ในเมื่อนายคิดจะหนีฉันไปแบบนี้ ฉันจะทำให้นายรู้ ว่าคนเลี้ยงไม่เชื่องมันจะได้รับผลกรรมยังไง?"
จุนฮยองเค้นเสียงรอดไรฟัน มือหนากระชากกระจุกผมให้ร่างบางลุกขึ้นมาอีกครั้ง
"ฆ่าฉันเลย ฆ่าฉันให้ตาย" ฮยอนซึงพูดทั้งน้ำตา ไม่มีประโยชน์อะไรที่จะอยู่ต่อไปอีกแล้ว
"หึ!! มันไม่ง่ายไปหน่อยหรือไง??" จุนฮยองแสยะยิ้ม
ก่อนจะกดร่างบางให้อยู่ในท่าคลุกเข่า และเขาก็จับสิ่งสำคัญในร่างกายออกมา
"จัดการซะ ถ้านายทำให้ฉันพอใจ ฉันจะไม่ทำโทษนาย"
ลำท่อนขนาดใหญ่เด่นหราเบื้องหน้าร่างบาง ฮยอนซึงเบือนหน้าหนีอย่างรังเกียจ
แต่คนอย่างจุนฮยองเสียอย่าง มีอะไรที่ต้องการแล้วไม่ได้บ้างไหมล่ะ??
มือหนาจับหน้าสวยให้หันกลับมา พลางบีบแก้มเนียนจนร่างบางต้องเผยอปากออก
มือที่ว่างหยิบกายแกร่งของตนและสอดเข้าปากร่างบางอย่างรุนแรง
แอ้ก!!!
ฮยอนซึงแทบจะพุ่งสิ่งที่อยู่ข้างในออกมาให้หมดเมื่อความยาวของมันทำให้เขาอยากจะอาเจียน
"จัดการซะ ถ้านายทำให้ฉันพอใจ ฉันจะไม่ทำโทษนาย"
ลำท่อนขนาดใหญ่เด่นหราเบื้องหน้าร่างบาง ฮยอนซึงเบือนหน้าหนีอย่างรังเกียจ
แต่คนอย่างจุนฮยองเสียอย่าง มีอะไรที่ต้องการแล้วไม่ได้บ้างไหมล่ะ??
มือหนาจับหน้าสวยให้หันกลับมา พลางบีบแก้มเนียนจนร่างบางต้องเผยอปากออก
มือที่ว่างหยิบกายแกร่งของตนและสอดเข้าปากร่างบางอย่างรุนแรง
แอ้ก!!!
ฮยอนซึงแทบจะพุ่งสิ่งที่อยู่ข้างในออกมาให้หมดเมื่อความยาวของมันทำให้เขาอยากจะอาเจียน
ส่วนความใหญ่ก็ทำให้คับแน่น จนเจ็บปากไปหมด
อั๊ก!!
อั๊กๆๆๆ
เมื่อฮยอนซึงไม่ทำอะไร ชายหนุ่มจึงเป็นคนออกแรงกระแทกเอง มือหนากำกระจุกผมไว้แน่น
ทุกจังหวะที่รุนแรงทำให้ฮยอนซึงสมองพร่าเลือนไปหมด ขอบปากก็รู้สึกราวกับฉีกขาด
"อ๊า...." สิ้นเสียงชายหนุ่ม น้ำกามก็พุ่งทะลักเข้าไปในคอของร่างบาง จนฮยอนซึงสำลักตัวงอ
"แค่กๆๆๆๆๆๆ" ร่างบางแทบอยากจะล้วงคออาเจียนสิ่งที่น่าขยะแขยงออกมา
"ฉันยังไม่หมดสนุกเลย มาต่อกันดีกว่า" จุนฮยองเลียริมฝีปากตนเอง ก่อนจะดึงร่างบางขึ้นมายืนเผชิญหน้ากัน
"ม...ไม่เอาแล้วจุนฮยอง ฉันไม่ไหวแล้ว" ร่างบางคล้ายกับลมหายใจจะหมดไปเรื่อยๆ
แรงกระแทกกำแพงจากเมื่อครู่ทำให้รวดร้าวไปทั้งทรวงอก
"ทำไมล่ะ ไม่รักฉันเหรอ?" จุนฮยองกระซิบข้างหู ลิ้นหนาตวัดติ่งหูอีกคนเบาๆ จนฮยอนซึงขนลุกด้วยความรังเกียจ
"ฉันจะไม่หนีไปไหนแล้ว ฉันจะไม่ไปจากนาย นายเลิกทำแบบนี้สักทีเถอะ ฉันรักนายนะจุนฮยอง"
ฮยอนซึงพยายามยกมือขึ้นมาเพื่อสัมผัสใบหน้าหล่อ แต่ก็ช่างลำบากเสียเหลือเกิน
"โกหก!!!!!" เสียงทุ้มตวาดดังลั่น มือหนาบีบไหล่มนจนถึงกระดูก
"ถ้านายรักฉัน นายจะเดินจากไปเหรอ? เมื่อกี้นายคงไม่เดินออกมาหรอก!!" จุนฮยองจ้องใบหน้าสวยนิ่ง
"อยากทำอะไรกับฉันก็เชิญ ฮึก...ฉันไม่ไหวแล้ว" พูดจบร่างทั้งร่างก็ทรุดลงกับพื้น
ร่างบางไออยู่สองสามที ก่อนที่เลือดสีข้นจะไหลออกมาจากปากเรียว
"หมดฤทธิ์แล้วหรือไง" จุนฮยองแค่นยิ้ม มือหนาลูบไล้ใบหน้าขาวซีด
อั๊ก!!
อั๊กๆๆๆ
เมื่อฮยอนซึงไม่ทำอะไร ชายหนุ่มจึงเป็นคนออกแรงกระแทกเอง มือหนากำกระจุกผมไว้แน่น
ทุกจังหวะที่รุนแรงทำให้ฮยอนซึงสมองพร่าเลือนไปหมด ขอบปากก็รู้สึกราวกับฉีกขาด
"อ๊า...." สิ้นเสียงชายหนุ่ม น้ำกามก็พุ่งทะลักเข้าไปในคอของร่างบาง จนฮยอนซึงสำลักตัวงอ
"แค่กๆๆๆๆๆๆ" ร่างบางแทบอยากจะล้วงคออาเจียนสิ่งที่น่าขยะแขยงออกมา
"ฉันยังไม่หมดสนุกเลย มาต่อกันดีกว่า" จุนฮยองเลียริมฝีปากตนเอง ก่อนจะดึงร่างบางขึ้นมายืนเผชิญหน้ากัน
"ม...ไม่เอาแล้วจุนฮยอง ฉันไม่ไหวแล้ว" ร่างบางคล้ายกับลมหายใจจะหมดไปเรื่อยๆ
แรงกระแทกกำแพงจากเมื่อครู่ทำให้รวดร้าวไปทั้งทรวงอก
"ทำไมล่ะ ไม่รักฉันเหรอ?" จุนฮยองกระซิบข้างหู ลิ้นหนาตวัดติ่งหูอีกคนเบาๆ จนฮยอนซึงขนลุกด้วยความรังเกียจ
"ฉันจะไม่หนีไปไหนแล้ว ฉันจะไม่ไปจากนาย นายเลิกทำแบบนี้สักทีเถอะ ฉันรักนายนะจุนฮยอง"
ฮยอนซึงพยายามยกมือขึ้นมาเพื่อสัมผัสใบหน้าหล่อ แต่ก็ช่างลำบากเสียเหลือเกิน
"โกหก!!!!!" เสียงทุ้มตวาดดังลั่น มือหนาบีบไหล่มนจนถึงกระดูก
"ถ้านายรักฉัน นายจะเดินจากไปเหรอ? เมื่อกี้นายคงไม่เดินออกมาหรอก!!" จุนฮยองจ้องใบหน้าสวยนิ่ง
"อยากทำอะไรกับฉันก็เชิญ ฮึก...ฉันไม่ไหวแล้ว" พูดจบร่างทั้งร่างก็ทรุดลงกับพื้น
ร่างบางไออยู่สองสามที ก่อนที่เลือดสีข้นจะไหลออกมาจากปากเรียว
"หมดฤทธิ์แล้วหรือไง" จุนฮยองแค่นยิ้ม มือหนาลูบไล้ใบหน้าขาวซีด
และเมื่อฮยอนซึงปิดเปลือกตาลง เขาก็กดจูบที่ขมับเบาๆ
ก่อนจะเดินจากไปโดยไม่สนใจร่างที่นอนนิ่ง รวมทั้งลมหายใจที่รวยริน
ก่อนจะเดินจากไปโดยไม่สนใจร่างที่นอนนิ่ง รวมทั้งลมหายใจที่รวยริน
---------------- Dreadful ----------------------
ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ที่ร่างบางหลับใหลไม่ไหวติง
แต่ทว่าเย็นวันหนึ่งเปลือกตาบางกลับค่อยๆสั่นระริก ก่อนจะเปิดโพลงในที่สุด
"อื้อ" ความปวดเมื่อยทำให้ต้องส่งเสียงครางเบาๆ
"อื้อ" ความปวดเมื่อยทำให้ต้องส่งเสียงครางเบาๆ
และเสียงเพียงเล็กน้อยก็ทำให้ชายหนุ่มที่สาละวนอยู่ตรงกำแพงหันหน้ากลับมา
"ตื่นแล้วเหรอ หลับไปนานจัง" เสียงแหบพร่าจนดูอ่อนล้าเสียเหลือเกิน
ฮยอนซึงเพียงมองด้วยหางตาก่อนจะหันหน้าหนี
"กินน้ำก่อนสิ ฉันรอนายฟื้นตั้งหลายวัน ฉันมีอะไรจะให้นายดูด้วย"
ฮยอนซึงพยุงตัวเองลุกขึ้นนั่ง มองหาน้ำที่อยู่โต๊ะหัวเตียง
แสงสีส้มจากเทียนทำให้เห็นไม่ชัดว่าจุนฮยองกำลังทำอะไร
พรึ่บ!
ไฟในห้องถูกเปิดให้สว่างจ้า ร่างบางหยีตาเมื่อไม่ชินกับความสว่าง ทว่าเริ่มชินแล้วก็ต้องเบิกตาโพลง
เพราะผนังห้องที่เคยขาวสะอาด กลับมากไปด้วยรอยเลือด โดยรอยเหล่านั้น เพียงเขียนซ้ำๆกันว่า 'LOVEHYUNSEUNG'
"ชอบไหม?" เพราะไม่ทันสังเกต ร่างชายหนุ่มเลยมานั่งอยู่ข้างๆแล้ว
ฮยอนซึงสูดหายใจยาว ดวงตากลมโตวาววับกว่าปกติ สองมือบางเอื้อมไปลูบหน้าอีกคนเพียงแผ่วเบา
"รักฉันขนาดนั้นเลยเหรอ?" เสียงหวานที่แหบพร่าดูน่าหลงใหลพิลึก
"รักสิ ฉันรักนาย" ปลายนิ้วชี้ที่มีเลือดสดจากการกีดเพื่อเขียนกำแพงกำลังลากไล้แก้มเนียนแผ่วเบา
"งั้นนายฆ่าฉันได้ไหม?" ดวงตากลมจริงจังกว่าที่เคย เขารู้ว่าไม่มีประโยชน์จะยื้อชีวิตตัวเองต่อไป
"ถ้าฉันฆ่านายแล้วฉันจะอยู่ยังไงล่ะ" น้ำใสไหลออกมาจากดวงตาคมจนฮยองซึงตกใจ
"นายรู้ไหม ว่าฉันอยากให้นายเป็นของฉันแค่คนเดียว รักฉันแค่คนเดียว"
น้ำตาพรั่งพรูไม่หยุด แต่แปลกที่ไร้เสียงสะอื้น
"งั้นเหรอ? นายทำให้ฉันเห็นได้ไหมล่ะ ว่านายรักฉัน"
ฮยอนซึงหอบหายใจถี่ ใบหน้าที่ซีดเซียวดูอ่อนล้าจนเห็นได้ชัด
"ได้สิ ฮยอนซึง ฉันทำให้นายได้ทุกอย่าง"พูดจบก็ครอบครองเรียวปากอย่างโหยหา
สัญชาตญาณดิบปลุกให้อารมณ์พลุ่งพล่านจนยากที่จะหยุด
"พ...พอก่อน" ร่างบางดันชายหนุ่มให้ออกห่าง อกบางกระเพื่อมอย่างรุนแรงจนเห็นชัดเจน
"ทำไมล่ะ?" จุนฮยองขมวดคิ้วเมื่อถูกขัดใจ
"ฉันไม่ได้ต้องการแบบนี้ ถ้านายรักฉันก็ฆ่าฉันเถอะ!" ฮยอนซึงอ้อนวอนคนตรงหน้า
"เฮอะ!!" จุนฮยองพ่นลมออกจากจมูก ก่อนจะลุกเดินออกไป
ร่างบางที่ลมหายใจรวยริน ค่อยๆปิดเปลือกตาลง รู้สึกอ่อนล้าจนอยากจะหลับแล้วไม่ต้องตื่นขึ้นมาอีกเลย
"ฉันมาแล้ว ฮยอนซึง ฉันจะทำให้นายเชื่อ ว่าฉันรักนายขนาดไหน" จุนฮยองยิ้มกว้างเมื่อร่างบางปรือตาขึ้นมามอง
"ดูนะ" จุนฮยองชูเศษกระจกที่ไม่รู้ว่าไปเอามาจากไหนต่อหน้าร่างบาง แสงสะท้อนเข้าตาจนฮยอนซึงต้องหยีตา
ฉึก!!
เสียงเนื้อฉีกขาดพร้อมกับเลือดที่พวยพุ่งออกมาเต็มท่อนแขน
ฮยอนซึงกรีดร้องด้วยแรงน้อยนิด น้ำตาไหลราวกับสายเลือดที่พุ่งออกมาจากแขนของชายหนุ่ม
บางครั้งน้ำหนักที่กรีดลงที่ท่อนแขนลึกก็ลึกจนถึงท่อนกระดูก แต่เจ้าตัวกับหัวเราะเบาๆราวกับไม่รับรู้ถึงความเจ็บปวด
"เห็นไหม ว่าฉันรักนายขนาดไหน" จุนฮยองเอ่ยยิ้มๆ แขนเรียวถูกยกขึ้นมาหันด้านที่ถูกกรีดให้อีกคนได้เห็น
"อย่าเข้ามานะ!!" ร่างบางรีบร้องห้าม เมื่อชายหนุ่มจะเดินเข้ามาหา
ดวงตากลมจ้องมองรอยเลือดที่สลักเป็นชื่อตัวเองแล้วอยากจะสำรอกออกมาจริงๆ
"รังเกียจฉันเหรอ? ไหนบอกว่ารักฉันไง" จุนฮยองเดินเข้ามาจนถึงตัวร่างบางที่ถอยหลังจนชิดหัวเตียง
"ไม่ใช่แบบนี้จุนฮยอง ฉันไม่ได้รักนายคนนี้ ไม่!!!!" ร่างบางกรีดร้องราวกับคนบ้า
"ตื่นแล้วเหรอ หลับไปนานจัง" เสียงแหบพร่าจนดูอ่อนล้าเสียเหลือเกิน
ฮยอนซึงเพียงมองด้วยหางตาก่อนจะหันหน้าหนี
"กินน้ำก่อนสิ ฉันรอนายฟื้นตั้งหลายวัน ฉันมีอะไรจะให้นายดูด้วย"
ฮยอนซึงพยุงตัวเองลุกขึ้นนั่ง มองหาน้ำที่อยู่โต๊ะหัวเตียง
แสงสีส้มจากเทียนทำให้เห็นไม่ชัดว่าจุนฮยองกำลังทำอะไร
พรึ่บ!
ไฟในห้องถูกเปิดให้สว่างจ้า ร่างบางหยีตาเมื่อไม่ชินกับความสว่าง ทว่าเริ่มชินแล้วก็ต้องเบิกตาโพลง
เพราะผนังห้องที่เคยขาวสะอาด กลับมากไปด้วยรอยเลือด โดยรอยเหล่านั้น เพียงเขียนซ้ำๆกันว่า 'LOVEHYUNSEUNG'
"ชอบไหม?" เพราะไม่ทันสังเกต ร่างชายหนุ่มเลยมานั่งอยู่ข้างๆแล้ว
ฮยอนซึงสูดหายใจยาว ดวงตากลมโตวาววับกว่าปกติ สองมือบางเอื้อมไปลูบหน้าอีกคนเพียงแผ่วเบา
"รักฉันขนาดนั้นเลยเหรอ?" เสียงหวานที่แหบพร่าดูน่าหลงใหลพิลึก
"รักสิ ฉันรักนาย" ปลายนิ้วชี้ที่มีเลือดสดจากการกีดเพื่อเขียนกำแพงกำลังลากไล้แก้มเนียนแผ่วเบา
"งั้นนายฆ่าฉันได้ไหม?" ดวงตากลมจริงจังกว่าที่เคย เขารู้ว่าไม่มีประโยชน์จะยื้อชีวิตตัวเองต่อไป
"ถ้าฉันฆ่านายแล้วฉันจะอยู่ยังไงล่ะ" น้ำใสไหลออกมาจากดวงตาคมจนฮยองซึงตกใจ
"นายรู้ไหม ว่าฉันอยากให้นายเป็นของฉันแค่คนเดียว รักฉันแค่คนเดียว"
น้ำตาพรั่งพรูไม่หยุด แต่แปลกที่ไร้เสียงสะอื้น
"งั้นเหรอ? นายทำให้ฉันเห็นได้ไหมล่ะ ว่านายรักฉัน"
ฮยอนซึงหอบหายใจถี่ ใบหน้าที่ซีดเซียวดูอ่อนล้าจนเห็นได้ชัด
"ได้สิ ฮยอนซึง ฉันทำให้นายได้ทุกอย่าง"พูดจบก็ครอบครองเรียวปากอย่างโหยหา
สัญชาตญาณดิบปลุกให้อารมณ์พลุ่งพล่านจนยากที่จะหยุด
"พ...พอก่อน" ร่างบางดันชายหนุ่มให้ออกห่าง อกบางกระเพื่อมอย่างรุนแรงจนเห็นชัดเจน
"ทำไมล่ะ?" จุนฮยองขมวดคิ้วเมื่อถูกขัดใจ
"ฉันไม่ได้ต้องการแบบนี้ ถ้านายรักฉันก็ฆ่าฉันเถอะ!" ฮยอนซึงอ้อนวอนคนตรงหน้า
"เฮอะ!!" จุนฮยองพ่นลมออกจากจมูก ก่อนจะลุกเดินออกไป
ร่างบางที่ลมหายใจรวยริน ค่อยๆปิดเปลือกตาลง รู้สึกอ่อนล้าจนอยากจะหลับแล้วไม่ต้องตื่นขึ้นมาอีกเลย
"ฉันมาแล้ว ฮยอนซึง ฉันจะทำให้นายเชื่อ ว่าฉันรักนายขนาดไหน" จุนฮยองยิ้มกว้างเมื่อร่างบางปรือตาขึ้นมามอง
"ดูนะ" จุนฮยองชูเศษกระจกที่ไม่รู้ว่าไปเอามาจากไหนต่อหน้าร่างบาง แสงสะท้อนเข้าตาจนฮยอนซึงต้องหยีตา
ฉึก!!
เสียงเนื้อฉีกขาดพร้อมกับเลือดที่พวยพุ่งออกมาเต็มท่อนแขน
ฮยอนซึงกรีดร้องด้วยแรงน้อยนิด น้ำตาไหลราวกับสายเลือดที่พุ่งออกมาจากแขนของชายหนุ่ม
บางครั้งน้ำหนักที่กรีดลงที่ท่อนแขนลึกก็ลึกจนถึงท่อนกระดูก แต่เจ้าตัวกับหัวเราะเบาๆราวกับไม่รับรู้ถึงความเจ็บปวด
"เห็นไหม ว่าฉันรักนายขนาดไหน" จุนฮยองเอ่ยยิ้มๆ แขนเรียวถูกยกขึ้นมาหันด้านที่ถูกกรีดให้อีกคนได้เห็น
"อย่าเข้ามานะ!!" ร่างบางรีบร้องห้าม เมื่อชายหนุ่มจะเดินเข้ามาหา
ดวงตากลมจ้องมองรอยเลือดที่สลักเป็นชื่อตัวเองแล้วอยากจะสำรอกออกมาจริงๆ
"รังเกียจฉันเหรอ? ไหนบอกว่ารักฉันไง" จุนฮยองเดินเข้ามาจนถึงตัวร่างบางที่ถอยหลังจนชิดหัวเตียง
"ไม่ใช่แบบนี้จุนฮยอง ฉันไม่ได้รักนายคนนี้ ไม่!!!!" ร่างบางกรีดร้องราวกับคนบ้า
แต่คนฟังเพียงแสยะยิ้มเล็กน้อยเท่านั้น
"นั่นเท่ากับว่านายไม่ได้รักฉัน นายไม่อยากอยู่กับฉันงั้นสิ"
"นั่นเท่ากับว่านายไม่ได้รักฉัน นายไม่อยากอยู่กับฉันงั้นสิ"
มือหนาข้างที่ไม่ได้บาดเจ็บขยำเรือนผมแน่น จนร่างบางเกือบจะหน้าหงาย
"นายไม่รักฉันจริงๆเหรอ?" แขนข้างที่ถูกกรีดเป็นชื่อฮยอนซึงยกขึ้นมาทาบแก้มเนียน
กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งทำให้สมองพร่าเลือนไปหมด
หยดเลือดสีสดไหลอย่างไม่กลัวว่ามันจะหมดตัวไปเสียตรงนั้น
แม้ร่างบางจะพยายามดิ้นรน แต่เพราะมือที่ขยำผมไว้อยู่ก็ทำให้ฮยอนซึงหนีไปไหนไม่ได้
เลือดสีแดงฉานไหลลงมาตามแก้มเนียน ผ่านคางมนจนไหลเยิ้มไปทั้วทั้งกาย
ฮยอนซึงหลับตาแน่นเพราะไม่อยากเห็นภาพตรงหน้า
"อึก!!" เสียงทุ้มทำให้ฮยอนซึงลืมตาขึ้นมามองอีกครั้ง แรงจากมือหนาที่ขยำผมค่อยๆคลายลงเรื่อยๆ
แขนที่ทาบกับแก้มเนียนก็ถูกปล่อยไว้ตามแรงโน้มถ่วงของโลก
ร่างสูงโงนเงนเล็กน้อยก่อนจะล้มตึงลงไปนอนแผ่บนเตียง
"จุนฮยอง!!!" แม้ปากจะบอกว่าไม่รัก หัวใจจะรังเกียจขนาดไหน
"นายไม่รักฉันจริงๆเหรอ?" แขนข้างที่ถูกกรีดเป็นชื่อฮยอนซึงยกขึ้นมาทาบแก้มเนียน
กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งทำให้สมองพร่าเลือนไปหมด
หยดเลือดสีสดไหลอย่างไม่กลัวว่ามันจะหมดตัวไปเสียตรงนั้น
แม้ร่างบางจะพยายามดิ้นรน แต่เพราะมือที่ขยำผมไว้อยู่ก็ทำให้ฮยอนซึงหนีไปไหนไม่ได้
เลือดสีแดงฉานไหลลงมาตามแก้มเนียน ผ่านคางมนจนไหลเยิ้มไปทั้วทั้งกาย
ฮยอนซึงหลับตาแน่นเพราะไม่อยากเห็นภาพตรงหน้า
"อึก!!" เสียงทุ้มทำให้ฮยอนซึงลืมตาขึ้นมามองอีกครั้ง แรงจากมือหนาที่ขยำผมค่อยๆคลายลงเรื่อยๆ
แขนที่ทาบกับแก้มเนียนก็ถูกปล่อยไว้ตามแรงโน้มถ่วงของโลก
ร่างสูงโงนเงนเล็กน้อยก่อนจะล้มตึงลงไปนอนแผ่บนเตียง
"จุนฮยอง!!!" แม้ปากจะบอกว่าไม่รัก หัวใจจะรังเกียจขนาดไหน
แต่เขาก็ทนเห็นให้อีกคนเป็นอะไรต่อหน้าต่อตาไม่ได้
"ฮึก" ชายหนุ่มเกร็งร่างทั้งร่าง เลือดที่ไหลออกมาไม่หยุดกำลังทำให้เตียงสีขาวกลายเป็นทะเลสีเลือด
ปึงๆๆๆๆๆๆๆ
เสียงจากบานประตูทำให้ร่างบางผวา
โครม!!!!
บานประตูที่เปิดออกทำให้ฮยอนซึงต้องยกมือขึ้นมาปิดปาก เขาไม่คิดว่าจะมีใครอยู่ในที่แห่งนี้เสียด้วยซ้ำ
"คุณหนู!!" หญิงแก่โผเข้าหาร่างชายหนุ่มที่นอนอยู่บนเตียง น้ำตาไหลผ่านร่องรอยความแก่บนใบหน้า
"คุณหนูเป็นอะไร คุณหนูเป็นอะไรคะ?" หญิงชราเขย่าร่างชายหนุ่มแต่กลับไม่ได้การตอบรับใดๆ
ฮยอนซึงไม่แม้จะขยับหรือแม้แต่หายใจยังไม่กล้า ดวงตากลมจ้องไปยังบานประตูที่ถูกพังเข้ามา
"ฮึก" ชายหนุ่มเกร็งร่างทั้งร่าง เลือดที่ไหลออกมาไม่หยุดกำลังทำให้เตียงสีขาวกลายเป็นทะเลสีเลือด
ปึงๆๆๆๆๆๆๆ
เสียงจากบานประตูทำให้ร่างบางผวา
โครม!!!!
บานประตูที่เปิดออกทำให้ฮยอนซึงต้องยกมือขึ้นมาปิดปาก เขาไม่คิดว่าจะมีใครอยู่ในที่แห่งนี้เสียด้วยซ้ำ
"คุณหนู!!" หญิงแก่โผเข้าหาร่างชายหนุ่มที่นอนอยู่บนเตียง น้ำตาไหลผ่านร่องรอยความแก่บนใบหน้า
"คุณหนูเป็นอะไร คุณหนูเป็นอะไรคะ?" หญิงชราเขย่าร่างชายหนุ่มแต่กลับไม่ได้การตอบรับใดๆ
ฮยอนซึงไม่แม้จะขยับหรือแม้แต่หายใจยังไม่กล้า ดวงตากลมจ้องไปยังบานประตูที่ถูกพังเข้ามา
หัวใจเต้นรัวจนมันจะระเบิดออกมาข้างนอก
"คุณหนูจุนฮยองช่วยคุณหนูจุนฮยอนด้วย" หญิงแก่เริ่มโวยวาย น้ำตาไหลอย่างน่าสงสาร
"ช่วยคุณหนูของนมด้วยเถอะค่ะ นมไหว้แล้วนะคุณหนูจุนฮยอง" หญิงแก่หันไปหาร่างที่ยืนอยู่ที่บานประตู
"ผม..." เจ้าของใบหน้าหล่อซีดเผือด มองเจ้าของใบหน้าที่คล้ายคลึงกับตัวเองที่นอนอยู่บนเตียงแล้วก็ถอนหายใจ
"ถ้ามีสักคนที่ผมต้องช่วย ผมจะช่วยเขา ผมจะช่วยคนที่ผมรัก ผมจะช่วยฮยอนซึง"
ราวกับคำพูดเป็นปลายมีดแหลมที่ทิ่มแทงหัวใจของหญิงแก่
เสียงกรีดร้องดังระงมจนฮยอนซึงต้องยกมือขึ้นมาปิดหู
สมองกำลังทำงานอย่างหนักเมื่อต้องประมวลผลว่าอะไรเป็นอะไร
"ออกไปกันเถอะ" เสียงทุ้มที่ดังข้างหูทำให้ฮยอนซึงสะดุ้งสุดตัว ใบหน้าหวานส่ายไปมาเบาๆ
"ช่วยเขาก่อน ช่วยเขาเถอะ" แม้ชายหนุ่มจะไม่เข้าใจในสิ่งที่ร่างบางต้องการว่าเพื่ออะไร
"คุณหนูจุนฮยองช่วยคุณหนูจุนฮยอนด้วย" หญิงแก่เริ่มโวยวาย น้ำตาไหลอย่างน่าสงสาร
"ช่วยคุณหนูของนมด้วยเถอะค่ะ นมไหว้แล้วนะคุณหนูจุนฮยอง" หญิงแก่หันไปหาร่างที่ยืนอยู่ที่บานประตู
"ผม..." เจ้าของใบหน้าหล่อซีดเผือด มองเจ้าของใบหน้าที่คล้ายคลึงกับตัวเองที่นอนอยู่บนเตียงแล้วก็ถอนหายใจ
"ถ้ามีสักคนที่ผมต้องช่วย ผมจะช่วยเขา ผมจะช่วยคนที่ผมรัก ผมจะช่วยฮยอนซึง"
ราวกับคำพูดเป็นปลายมีดแหลมที่ทิ่มแทงหัวใจของหญิงแก่
เสียงกรีดร้องดังระงมจนฮยอนซึงต้องยกมือขึ้นมาปิดหู
สมองกำลังทำงานอย่างหนักเมื่อต้องประมวลผลว่าอะไรเป็นอะไร
"ออกไปกันเถอะ" เสียงทุ้มที่ดังข้างหูทำให้ฮยอนซึงสะดุ้งสุดตัว ใบหน้าหวานส่ายไปมาเบาๆ
"ช่วยเขาก่อน ช่วยเขาเถอะ" แม้ชายหนุ่มจะไม่เข้าใจในสิ่งที่ร่างบางต้องการว่าเพื่ออะไร
ทั้งที่คนคนนั้นสมควรได้รับผลกรรมที่ทำ
แต่ในเมื่อเป็นความต้องการของฮยอนซึง เขาเองก็จะไม่ปฏิเสธ
จุนฮยองยกร่างพี่ชายฝาแฝดของตัวเองขึ้นพาดบ่า ก่อนจะเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็วที่สุด
แม้หญิงแก่อยากจะเดินตามไป แต่เรี่ยวแรงที่มีมันก็ช่างมีน้อยนิดเหลือเกิน
"คุณ..." เสียงแหบพร่าทำให้ฮยอนซึงผวาอีกครั้ง
"ดิฉันขอโทษแทนคุณหนู ดิฉันเลี้ยงคุณหนูไม่ดีเอง ดิฉันสมควรได้รับความเจ็บปวดทั้งหมด"
หญิงสาวลงไปนั่งที่พื้น ใบหน้าเหี่ยวย่นก้มจนติดกับพื้นห้อง
"ตั้งแต่ที่คุณหนูถูกส่งไปอยู่เมืองนอกคนเดียว คุณหนูก็กลายเป็นเด็กขี้อิจฉา
แต่ในเมื่อเป็นความต้องการของฮยอนซึง เขาเองก็จะไม่ปฏิเสธ
จุนฮยองยกร่างพี่ชายฝาแฝดของตัวเองขึ้นพาดบ่า ก่อนจะเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็วที่สุด
แม้หญิงแก่อยากจะเดินตามไป แต่เรี่ยวแรงที่มีมันก็ช่างมีน้อยนิดเหลือเกิน
"คุณ..." เสียงแหบพร่าทำให้ฮยอนซึงผวาอีกครั้ง
"ดิฉันขอโทษแทนคุณหนู ดิฉันเลี้ยงคุณหนูไม่ดีเอง ดิฉันสมควรได้รับความเจ็บปวดทั้งหมด"
หญิงสาวลงไปนั่งที่พื้น ใบหน้าเหี่ยวย่นก้มจนติดกับพื้นห้อง
"ตั้งแต่ที่คุณหนูถูกส่งไปอยู่เมืองนอกคนเดียว คุณหนูก็กลายเป็นเด็กขี้อิจฉา
คุณหนูเกลียดคุณหนูจุนฮยองมากแม้จะเป็นน้องชายแท้ๆ แต่คุณหนูจุนฮยองกลับได้อยู่กับครอบครัว
คุณหนูจุนฮยองได้ทุกอย่างโดยที่คุณหนูจุนฮยอนไม่เคยได้"
หญิงแก่ยังคงพร่ำพูดต่อไปเรื่อยๆ แม้ฮยอนซึงจะไม่ได้มอง แต่คำพูดทั้งหมดก็เข้ากระทบโสตประสาท
"วันที่คุณหนูกลับมาคือวันที่คุณหนูจุนฮยองรับปริญญา
หญิงแก่ยังคงพร่ำพูดต่อไปเรื่อยๆ แม้ฮยอนซึงจะไม่ได้มอง แต่คำพูดทั้งหมดก็เข้ากระทบโสตประสาท
"วันที่คุณหนูกลับมาคือวันที่คุณหนูจุนฮยองรับปริญญา
วันนั้นคุณหนูได้รู้ว่าคุณชอบคุณหนูจุนฮยอง และคุณจุนฮยองก็รักคุณ"
หญิงสาวเงยหน้ามามองร่างบางที่นั่งเหม่อ
"คุณหนูเพียงแค่ต้องการจะแย่งของๆคุณจุนฮยอง แต่คุณรู้ไหมว่าคุณหนูรักคุณ"
คำพูดของหญิงแก่ทำให้ร่างบางกลืนน้ำลายลงคอ
"จากที่อยากจะทำให้คุณหนูจุนฮยองเจ็บปวด คุณหนูกลับต้องเจ็บปวดเสียเอง เพราะคุณหนูไม่อยากเสียคุณไปให้ใคร"
น้ำใสยังคงไหลออกมาจากดวงตาหญิงชราไม่หยุด
"แล้วจุนฮยองล่ะ? เขาไปอยู่ไหน?" ร่างบางเอ่ยถามเสียงเบา
ทำไมจุนฮยองไม่คิดจะช่วยเขา ทำไมจุนฮยองไม่มาพาเขาออกไปจากขุมนรกนี้
"คุณหนูจุนฮยองโดนคุณหนูจุนฮยอนขังไว้ที่ห้องใต้ดินค่ะ" พูดจบก็ร้องไห้เสียงดังจนฮยอนซึงตกใจ
"ดิฉันเองที่ผิด ฮึก... ดิฉันไม่ห้ามคุณหนูเอง"
หญิงสาวเงยหน้ามามองร่างบางที่นั่งเหม่อ
"คุณหนูเพียงแค่ต้องการจะแย่งของๆคุณจุนฮยอง แต่คุณรู้ไหมว่าคุณหนูรักคุณ"
คำพูดของหญิงแก่ทำให้ร่างบางกลืนน้ำลายลงคอ
"จากที่อยากจะทำให้คุณหนูจุนฮยองเจ็บปวด คุณหนูกลับต้องเจ็บปวดเสียเอง เพราะคุณหนูไม่อยากเสียคุณไปให้ใคร"
น้ำใสยังคงไหลออกมาจากดวงตาหญิงชราไม่หยุด
"แล้วจุนฮยองล่ะ? เขาไปอยู่ไหน?" ร่างบางเอ่ยถามเสียงเบา
ทำไมจุนฮยองไม่คิดจะช่วยเขา ทำไมจุนฮยองไม่มาพาเขาออกไปจากขุมนรกนี้
"คุณหนูจุนฮยองโดนคุณหนูจุนฮยอนขังไว้ที่ห้องใต้ดินค่ะ" พูดจบก็ร้องไห้เสียงดังจนฮยอนซึงตกใจ
"ดิฉันเองที่ผิด ฮึก... ดิฉันไม่ห้ามคุณหนูเอง"
แม้จะน่าสงสารสักเท่าไหร่แต่ฮยอนซึงกลับมองว่ามันเป็นเรื่องที่น่าสมเพช
"แต่ดิฉันไม่อยากทนเห็นคุณหนูเป็นอย่างนี้อีกแล้ว ดิฉันเลยไปช่วยคุณหนูจุนฮยองออกมา"
หญิงชราร่ำไห้ไม่หยุด ดวงตาเริ่มอ่อนล้าจนบวมช้ำ
"ผมจะไม่ขอบคุณคุณ ผมจะไม่ทำอะไรทั้งนั้น นี่คือสิ่งที่คุณควรได้รับ
"แต่ดิฉันไม่อยากทนเห็นคุณหนูเป็นอย่างนี้อีกแล้ว ดิฉันเลยไปช่วยคุณหนูจุนฮยองออกมา"
หญิงชราร่ำไห้ไม่หยุด ดวงตาเริ่มอ่อนล้าจนบวมช้ำ
"ผมจะไม่ขอบคุณคุณ ผมจะไม่ทำอะไรทั้งนั้น นี่คือสิ่งที่คุณควรได้รับ
ถ้าคุณหนูของคุณรอดก็เท่ากับพระเจ้ายังเห็นใจคุณ"
คำพูดของฮยอนซึงทำให้หญิงแก่ร่ำไห้หนักกว่าเดิม
"ดิฉันรู้...คุณไปเถอะ ไปจากนรกขุมนี้เสียที"
คำพูดของฮยอนซึงทำให้หญิงแก่ร่ำไห้หนักกว่าเดิม
"ดิฉันรู้...คุณไปเถอะ ไปจากนรกขุมนี้เสียที"
พูดจบหญิงสาวก็ควักกุญแจดอกเล็กให้ ฮยอนซึงงงเล็กน้อยแต่ก็เริ่มเข้าใจว่าจะใช้ทำอะไร
มือบางไขโซ่ตรวนที่ติดอยู่ที่ข้อเท้าจนหลุดออก เพราะแสงไปที่เปิดจ้าจึงทำให้เห็นรอยช้ำที่ชัดเจน
มือบางไขโซ่ตรวนที่ติดอยู่ที่ข้อเท้าจนหลุดออก เพราะแสงไปที่เปิดจ้าจึงทำให้เห็นรอยช้ำที่ชัดเจน
มันดำคล้ำจนน่ากลัวว่าจะไม่กลับมาเป็นดังเดิม
ร่างบางพาตัวเองออกมาอย่างยากลำบาก แต่ใครจะรู้ว่าความเจ็บที่ข้อเท้านั้นช่างลำบากเสียเหลือเกิน
ตุ้บ!!!
พลั่ก!!!
ร่างทั้งร่างกลิ้งมาตามบันไดชัน จนนอนแน่นิ่งอยู่ที่พื้นกระเบื้องมันวาว
เลือดสีแดงฉานไหลออกมาจากหัวทุยจนเหมือนจะเป็นวงกว้างมากขึ้นเรื่อยๆ
แม้เลือดจะเพิ่มมากขึ้น แต่มีบางสิ่งที่ลดน้อยลง สิ่งนั้นคือลมหายใจ....
ร่างบางพาตัวเองออกมาอย่างยากลำบาก แต่ใครจะรู้ว่าความเจ็บที่ข้อเท้านั้นช่างลำบากเสียเหลือเกิน
ตุ้บ!!!
พลั่ก!!!
ร่างทั้งร่างกลิ้งมาตามบันไดชัน จนนอนแน่นิ่งอยู่ที่พื้นกระเบื้องมันวาว
เลือดสีแดงฉานไหลออกมาจากหัวทุยจนเหมือนจะเป็นวงกว้างมากขึ้นเรื่อยๆ
แม้เลือดจะเพิ่มมากขึ้น แต่มีบางสิ่งที่ลดน้อยลง สิ่งนั้นคือลมหายใจ....
-------------------- dreadful -----------------------
กลิ่นดอกไม้จากพวงดอกไม้และช่อดอกไม้ลอยตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ
นกตัวน้อยบินวนไปมาแต่ก็ไม่ส่งเสียงใดๆ ราวกับรู้ว่าบรรยากาศแบบนี้ไม่ใช่เวลามาสำราญใจ
"สามปีแล้วนะที่คุณหนูเป็นแบบนี้" หญิงชรามองร่างที่นั่งอยู่บนรถเข็นแเล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ
"ผมจะพยายามเต็มที่นะครับนม อาการทางจิดของคุณฮยอนซึงหนักจริงๆ"
ชายหนุ่มละสายตาจากเจ้าของใบหน้าสวย เปลี่ยนไปมองรูปที่หลุมศพซึ่งมีใบหน้าที่เหมือนกันกับร่างบาง
"แล้วเมื่อไหร่คุณหนูของนมจะหายสักที" หญิงชราทรุดลงนั่งกับพื้น
"อาการของคุณฮยอนซึงเป็นเคสที่หนักหนาสำหรับผม
ผมไม่เคยเจอใครที่สร้างภาพหลอนขึ้นมาด้วยตัวเอง และทำร้ายตัวเองอยู่ซ้ำๆ"
จิตแพทย์หนุ่มปิดเปลือกตาลง สามปีที่แล้วที่เขาได้รับรู้เหตุการณ์ที่น่าสะพรึงกลัวของบ้านครอบครัวจาง
ทุกๆวันเขาต้องคิดหาวิธีรักษาร่างบางให้หายจากอาการสร้างภาพหลอนในจิตใจ
โดยปกติถ้าคนทั่วไปเกิดภาพหลอนก็มักจะหวาดกลัวกับสิ่งที่ตนเองเจอ
นกตัวน้อยบินวนไปมาแต่ก็ไม่ส่งเสียงใดๆ ราวกับรู้ว่าบรรยากาศแบบนี้ไม่ใช่เวลามาสำราญใจ
"สามปีแล้วนะที่คุณหนูเป็นแบบนี้" หญิงชรามองร่างที่นั่งอยู่บนรถเข็นแเล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ
"ผมจะพยายามเต็มที่นะครับนม อาการทางจิดของคุณฮยอนซึงหนักจริงๆ"
ชายหนุ่มละสายตาจากเจ้าของใบหน้าสวย เปลี่ยนไปมองรูปที่หลุมศพซึ่งมีใบหน้าที่เหมือนกันกับร่างบาง
"แล้วเมื่อไหร่คุณหนูของนมจะหายสักที" หญิงชราทรุดลงนั่งกับพื้น
"อาการของคุณฮยอนซึงเป็นเคสที่หนักหนาสำหรับผม
ผมไม่เคยเจอใครที่สร้างภาพหลอนขึ้นมาด้วยตัวเอง และทำร้ายตัวเองอยู่ซ้ำๆ"
จิตแพทย์หนุ่มปิดเปลือกตาลง สามปีที่แล้วที่เขาได้รับรู้เหตุการณ์ที่น่าสะพรึงกลัวของบ้านครอบครัวจาง
ทุกๆวันเขาต้องคิดหาวิธีรักษาร่างบางให้หายจากอาการสร้างภาพหลอนในจิตใจ
โดยปกติถ้าคนทั่วไปเกิดภาพหลอนก็มักจะหวาดกลัวกับสิ่งที่ตนเองเจอ
แต่ผิดกับร่างบางที่รู้สึกสนุกและรื่นเริงกับภาพที่สร้างขึ้นมา
ฮยอนซึงจะคิดว่าบุคคลที่ชื่อว่าจุนฮยองมีอยู่จริง และบุคคลนั้นคือคนที่เขารัก
ฮยอนซึงจะคิดว่าบุคคลที่ชื่อว่าจุนฮยองมีอยู่จริง และบุคคลนั้นคือคนที่เขารัก
แต่คนๆนั้นกลับมาทำร้ายเขาเอง แต่ทุกครั้งที่ร่างบางคิดว่าตนเองถูกทำร้าย เขากลับทำร้ายตัวเองจริงๆ
รอยมีดและรอยฟกช้ำตามร่างกายเป็นเครื่องยืนยันว่าสิ่งที่ร่างบางสร้างขึ้นมานั้นเจ็บปวดแค่ไหน
ตลอดเวลาสามปีฮยอนซึงมักจะสร้างภาพหลอนซ้ำๆเดิมๆ
จมอยู่กับตัวเองภายในห้องรวมทั้งมีโซ่ตรวนที่ขังตนเองไว้
เวลาหมอเข้ามาตรวจก็จะคิดว่าหมอคือจุนฮยองที่เข้ามาทำร้ายตน
พอหมอออกจากห้องไป สิ่งของต่างๆที่อยู่ใกล้มือก็จะถูกใช้มาทำร้ายตัวเอง เหตุการณ์การณ์เลวร้ายทั้งหมด
รอยมีดและรอยฟกช้ำตามร่างกายเป็นเครื่องยืนยันว่าสิ่งที่ร่างบางสร้างขึ้นมานั้นเจ็บปวดแค่ไหน
ตลอดเวลาสามปีฮยอนซึงมักจะสร้างภาพหลอนซ้ำๆเดิมๆ
จมอยู่กับตัวเองภายในห้องรวมทั้งมีโซ่ตรวนที่ขังตนเองไว้
เวลาหมอเข้ามาตรวจก็จะคิดว่าหมอคือจุนฮยองที่เข้ามาทำร้ายตน
พอหมอออกจากห้องไป สิ่งของต่างๆที่อยู่ใกล้มือก็จะถูกใช้มาทำร้ายตัวเอง เหตุการณ์การณ์เลวร้ายทั้งหมด
ฮยอนซึงจะสร้างขึ้นและจบลงภายในหกเดือนก่อนจะสร้างขึ้นใหม่ตั้งแต่ต้นและจบลงเช่นเดิม
ด้วยการมานั่งมองหลุมศพที่เป็นรูปตัวเอง เพราะคิดว่าตัวเองได้ตายไปแล้วจริงๆ
"ทำไมนายถึงทิ้งฉันไปล่ะ ฮยอนซึง" เสียงหวานเอ่ยเรียกชื่อตัวเอง
ด้วยการมานั่งมองหลุมศพที่เป็นรูปตัวเอง เพราะคิดว่าตัวเองได้ตายไปแล้วจริงๆ
"ทำไมนายถึงทิ้งฉันไปล่ะ ฮยอนซึง" เสียงหวานเอ่ยเรียกชื่อตัวเอง
พลางจ้องมองไปที่รูป เพราะคิดว่าตนเองคือจุนฮยอง
"ไหนนายบอกว่ารักฉันไง หรือว่านายรักพี่จุนฮยอนมากกว่าฉัน นายถึงตามไปอยู่กับเขา"
"ไหนนายบอกว่ารักฉันไง หรือว่านายรักพี่จุนฮยอนมากกว่าฉัน นายถึงตามไปอยู่กับเขา"
น้ำเสียงผิดหวังช่างฟังดูน่าหดหู่
"คุณหนูกลับกันเถอะค่ะ" หญิงชราปาดน้ำตาออก จิตแพทย์หนุ่มจึงเป็นคนมาเข็นรถให้
"หึ! สุดท้ายนายก็เลือกพี่จุนฮยอน นายมันหลอกลวง อ๊ากกกกก!!!"
เสียงกรีดร้องโหยหวนทำให้นกน้อยบินกันว่อน
"คุณหนูกลับกันเถอะค่ะ" หญิงชราปาดน้ำตาออก จิตแพทย์หนุ่มจึงเป็นคนมาเข็นรถให้
"หึ! สุดท้ายนายก็เลือกพี่จุนฮยอน นายมันหลอกลวง อ๊ากกกกก!!!"
เสียงกรีดร้องโหยหวนทำให้นกน้อยบินกันว่อน
หญิงชราร้องไห้หนักเมื่อเหตุการณ์นี้เท่ากับเป็นจุดสิ้นสุดของเรื่อง ก่อนจะเริ่มเหตุการณ์เดิมอีกครั้ง
"ฮิฮิ นมร้องไห้ทำไม อาทิตย์หน้าผมจะไปรับปริญญาล่ะ ผมจะไปสารภาพกับเขาว่าผมชอบเขา
นมรู้ไหมว่าผมรักเขา สี่ปีเลยนะที่ผมรักเขา เขาชื่ออะไรรู้ไหม? เขาชื่อว่าจุนฮยอง ...ยงจุนฮยอง"
คนสวยลุกขึ้นยืนราวกับแผลที่ข้อเท้าไม่ได้ทำให้เจ็บปวด
"ฮิฮิ นมร้องไห้ทำไม อาทิตย์หน้าผมจะไปรับปริญญาล่ะ ผมจะไปสารภาพกับเขาว่าผมชอบเขา
นมรู้ไหมว่าผมรักเขา สี่ปีเลยนะที่ผมรักเขา เขาชื่ออะไรรู้ไหม? เขาชื่อว่าจุนฮยอง ...ยงจุนฮยอง"
คนสวยลุกขึ้นยืนราวกับแผลที่ข้อเท้าไม่ได้ทำให้เจ็บปวด
ใบหน้าหวานที่เซียวซีดกลับยิ้มสดใสจนมันดูงดงามเหลือเกิน
"ผมอยากรู้จังว่าเขาจะชอบผมไหม ถ้าเขาชอบผม ผมจะทำยังไงล่ะนม เอ๊ะ! คุณเป็นใคร?"
ร่างบางหันมามองหญิงชราแต่สายตาก็ไปหยุดอยู่ที่ชายหนุ่มซึ่งยืนอยู่หลังรถเข็น
"ผมคือ..." ชายหนุ่มถอนหายใจยาว เขาเหนื่อยใจกับเหตุการณ์ที่ต้องเจอเช่นกัน
"ไม่ต้องหรอก ฉันไม่อยากรู้" ร่างบางยักไหล่ไม่ใส่ใจ ก่อนจะเดินนำออกไปอย่างคนที่ไม่ทุกร้อนใดๆทั้งสิ้น
"ไม่เป็นไรนะครับนม ผมจะพยายาม ผมเชื่อว่าครั้งนี้เขาจะต้องหาย
"ผมอยากรู้จังว่าเขาจะชอบผมไหม ถ้าเขาชอบผม ผมจะทำยังไงล่ะนม เอ๊ะ! คุณเป็นใคร?"
ร่างบางหันมามองหญิงชราแต่สายตาก็ไปหยุดอยู่ที่ชายหนุ่มซึ่งยืนอยู่หลังรถเข็น
"ผมคือ..." ชายหนุ่มถอนหายใจยาว เขาเหนื่อยใจกับเหตุการณ์ที่ต้องเจอเช่นกัน
"ไม่ต้องหรอก ฉันไม่อยากรู้" ร่างบางยักไหล่ไม่ใส่ใจ ก่อนจะเดินนำออกไปอย่างคนที่ไม่ทุกร้อนใดๆทั้งสิ้น
"ไม่เป็นไรนะครับนม ผมจะพยายาม ผมเชื่อว่าครั้งนี้เขาจะต้องหาย
ให้เขาไปอยู่กับผมนะ ผมจะรักษาเขาเอง" ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง
"ช่วยคุณหนูของนมด้วยนะคะ สงสารคุณหนูของนมด้วย นมเชื่อว่าคุณทำได้ค่ะ คุณจุนฮยอง"
"ช่วยคุณหนูของนมด้วยนะคะ สงสารคุณหนูของนมด้วย นมเชื่อว่าคุณทำได้ค่ะ คุณจุนฮยอง"
หญิงชราบีบมือหนาเพื่อให้กำลังใจ
"ผมก็เชื่อว่าผมจะช่วยเขาได้ ผมเชื่อว่าผมจะช่วยคนที่ผมรักได้ ผมจะช่วยคุณ ฮยอนซึง"
ดวงตาคมจ้องมองหลังบางที่ห่างออกไป
แม้ 3 ปีที่ผ่านมาผมจะช่วยคุณไม่ได้เลย
"ผมก็เชื่อว่าผมจะช่วยเขาได้ ผมเชื่อว่าผมจะช่วยคนที่ผมรักได้ ผมจะช่วยคุณ ฮยอนซึง"
ดวงตาคมจ้องมองหลังบางที่ห่างออกไป
แม้ 3 ปีที่ผ่านมาผมจะช่วยคุณไม่ได้เลย
แม้บุคคลที่คุณสร้างขึ้นมาจะมีชื่อเดียวกับผม แต่ครั้งนี้ผมจะพาคุณไปอยู่ด้วย
ผมจะพาคุณไปอยู่ในที่ที่คุณไม่ต้องเหงาและไม่ต้องสร้างภาพที่น่าสะพรึงกลัวเหล่านั้นขึ้นมา
ผมเชื่อว่าคุณจะต้องหาย
ผมเชื่อว่าผมจะทำให้คุณกลับมาเป็นฮยอนซึงที่น่ารักสดใส
และถ้าถึงวันนั้นผมจะเอ่ยคำว่ารักกับคุณ
คุณจะได้เจอกับคนๆนั้นจริงๆ
คุณจะได้อยู่กับคนที่ชื่อ ยงจุนฮยอง ตลอดไป....
ผมเชื่อว่าผมจะทำให้คุณกลับมาเป็นฮยอนซึงที่น่ารักสดใส
และถ้าถึงวันนั้นผมจะเอ่ยคำว่ารักกับคุณ
คุณจะได้เจอกับคนๆนั้นจริงๆ
คุณจะได้อยู่กับคนที่ชื่อ ยงจุนฮยอง ตลอดไป....
------------- END -------------
Kwanjaii's Talk
++ ครากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก เข้าใจกันไหมอ่ะ? งงป่ะ? โอ้ยยยยยยยยย เครียดดดดดดดดด
มันเป็นอะไรที่แบบไม่เคยแต่งมาก่อน มันจิตป่ะ? เหมือนจะจิตไป 555555555555
++ น้องสาวบอกว่าอยากอ่านและเพราะขวัญทำแบดเนสเสร็จแล้วก็เลยจัดให้เสียหน่อย
แต่งไปแต่งมาเริ่มชอบ 555555555555 ชอบพล็อตตัวเองอ่ะ 555555555
++ มันโอเคไหมอ่ะ? แบบว่าไม่เคยไง เลยไม่รู้ว่าแบบนี้ดีไหม? เห้อออออออ เอาเป็นว่าดีแหละ 5555555
เจอกันเรื่องหน้าๆ จุ๊บๆ ^^
Tags: beast, fic, junseung, sf13 Comments
อ่านไปซัก5บรรทัดแล้วเริ่มอยากปิด
สงสารน้องซึงเวอร์อ่ะพี่ขวัญ อ่านแล้วแอบงง..นิดนึงเพราะเสียงดัง5555
ขอบอกว่า เรื่องนี้ เป็นเรื่องแรกที่อ่าน "จิต" มาก 0[]0
แต่ก็มันส์ดี คึคึ ><"
ps: พี่ขวัญ นี่ได้ทุกแนว ~♥
#1 By Lee_Yok (115.87.183.24) on 2012-02-19 19:59